Radio na fali (Boat That Rocked)   reżyseria: Richard Curtis występują: Kenneth Branagh, Nick Frost, Rhys Ifans, Bill Nighy, Phillip Seymour Hoffman produkcja: USA 2008 czas trwania: 130 min. cena: 19.00 zł   dodaj do koszyka

Jest rok 1966 złota era muzyki pop. Grupka zakręconych, ekscentrycznych didżejów na okrągło gra pop i rock na antenie Radia Rock, kultowej pirackiej rozgłośni radiowej mieszczącej się na statku dryfującym po Morzu Północnym. Kiedy na pokładzie rocknrollowej łajby pojawia się 18-letni Carl, natychmiast staje się uczestnikiem serii przezabawnych przygód i perypetii, które zupełnie odmienią mu życie. I pomyśleć, że jego matka sądziła, iż pobyt na statku będzie dla syna szkołą dyscypliny co za pomyłka! Dzieło Richarda Curtisa, twórcy Czarnej Żmiji, Cztery wesela i pogrzeb oraz To właśnie miłość. RADIO NA FALI to prześmieszna komedia, w której można usłyszeć największe, klasyczne już popowe przeboje i doskonale bawić się dzięki komicznej obsadzie w osobach Phillipa Seymoura Hoffmana, Nicka Frosta, Billa Nighy, Rhysa Ifansa, Toma Sturridgea i Kennetha Branagha.



Dodatki: komentarz audio Richarda Curtisa, producentki Hilary Devan Jones oraz Nicka Frosta, sceny usunięte.

Dźwięk: Dolby Digital 5.1 Obraz: 2,40:1 Dystrybucja: Imperial

Wasze opinie o filmie

pluto [ plutomski@wp.pl ] 2009-11-20 18:45:12 Aktorzy. Tutaj cała plejada gwiazd, ale nie tych z...

Aktorzy. Tutaj cała plejada gwiazd, ale nie tych z wielkiego Hollywoodu tylko z bliższej nam Wielkiej Brytanii(dziwne, że Polaków nie ma). Trzeba odważnie powiedzieć, że nie mamy w filmie słabej gry aktorów. Każdy się stara i daje z siebie ile może, a bryluje przede wszystkim Philip Seymour Hoffman oraz Bill Nighy. W filmie tak naprawdę nie ma głównych bohaterów (no, może poza muzyką). Każdy na statku ma swoją rolę do odegrania, swój udział w całej historii, więc w czasie projekcji poznamy wiele różnych charakterów oraz spojrzeń na ówczesny świat. Muzyka! Ta jest kolejnym bohaterem filmu „Radio na fali”, a nawet główną przyczyną całej historii. Może nie każdego rusza obecny rock (trudno się dziwić), ale na pewno porwie ten z lat sześćdziesiątych. No bo jak można przejść obojętnie, obok dźwięków takich artystów jak The Beach Boys, The Who, The Troggs, Procol Harum, Jimi Hendrix, Cat Stevens, Dusty Springfield, David Bowie czy Leonard Cohen! Nie mam zielonego pojęcia jak będzie wyglądać soundtrack do tego filmu, ale z pewnością będzie musiał się składać z kilku płyt. Nie widzę opcji pominięcia którejkolwiek piosenki na krążku audio. Brawa. Naprawdę wielkie brawa dla reżysera i scenarzysty zarazem - Richarda Curtisa. Gratulacje również dla każdego aktora z osobna, gdyż to oni stworzyli ten szaleńczy klimat lat sześćdziesiątych. Ta cała ekipa stworzyła film, który mogę polecać wszystkim znajomym bez obaw, że ktoś obwoła mnie bezguściem czy też dziwakiem. A nawet jeśli tak uważają, to nie mogą odmówić temu filmowi wysokiej oceny.

Quentin [ quent77@poczta.onet.pl ] 2010-03-14 09:12:28 Nie jest dobrze, gdy twócy filmu bawią się na plan...

Nie jest dobrze, gdy twócy filmu bawią się na planie lepiej niż widzowie efektu finalnego tej zabawy. I "The Boat..." jest koronnym przykładem tej tezy. Nie mam wątpliwości, że członkowie ekipy filmowej i obsady mieli wspaniałą zabawę podczas kręcenia filmu. Curtis zebrał pod swoje skrzydła po raz kolejny swoich ulubieńców pokroju Billa Nighy i Rhysa Ifansa i pozwolił im wariować na planie podczas wcielania się w kolorowe i zwariowane postaci. I nie wiem, może za bardzo zatracili się w tę frajdę z zabawy w kino i zapomnieli, że oni nie dla siebie ten film kręcą, czy może nie dało mimo ich wysiłków nic lepszego z tego skręcić - tak czy siak wyszedł z tego za długi i zbyt słaby film, żeby było się czym podniecać. I trochę dziwne też, że o tej prostej zasadzie: kręcisz nie dla siebie tylko dla innych, więc przestań się bawić; nie przypomnieli Curtisowi Brannagh i występująca w małej rólce Emma Thompson, którzy na swoim koncie już zaliczyli przynajmniej jeden taki epizod, który nie wypalił. Mowa of koz o "Wiele zachodu o nic", kiedy to balangowali sobie we Włoszech i imprezowali co wieczór popijając lokalne wino zapominając, że film mają kręcić. Wyszło to samo co w przypadku "The Boat..." - wspaniała obsada, niby wszystko lekkie łatwe i przyjemne, a mimo to jak człowiek zaczął ziewać to do napisów nie skończył. Nie jest to oczywiście film od początku do końca "zwalony", bo jednak fachowcy się wzięli za zrobienie go, ale niestety zawodzi wszelkie oczekiwania i jak na możliwości Curtisa i spółki jest po prostu słaby. Gdzie się podziały wspaniałe dialogi, którymi Curtis uwodził mnie przez kilka ostatnich swoich filmów? Nie mam pojęcia. A przecież spokojnie mogłyby uratować ten chaos i pozostawić mnie w lepszym samopoczuciu po seansie. Niestety, curtisowskich dialogów tu zdecydowanie zabrakło i starczyłoby palców jednej ręki, żeby je policzyć. A atutów film ów miał za mało, żebym dał mu więcej niż 3+(6). Znani i lubiani aktorzy charakterystyczni, fajna muzyka i znakomity Branagh - to w zasadzie wszystko co dobre w tym filmie. A to za mało.